സ്റ്റോം വാണിംഗ് അവസാനിച്ചിട്ട് മൂന്ന് ആഴ്ചകള് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വായന തുടങ്ങിയപ്പോള് മുതല് ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന നിങ്ങളുടെയെല്ലാം സഹകരണത്തോടെയും പ്രോത്സാഹനത്തോടെയും ഈ മഹത്തായ സംരംഭം പൂര്ത്തിയാക്കാന് കഴിഞ്ഞതില് വളരെയധികം ആഹ്ലാദമുണ്ട് എനിക്ക്.
നോവല് അവസാനിച്ചിട്ടും പതിവ് പോലെ എല്ലാ ബുധനാഴ്ചയും ഇവിടെ എത്തിനോക്കി രണ്ട് വാക്ക് പറഞ്ഞിട്ട് പോകുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ സൗഹൃദവും, ഇവിടെ വരുന്നത് തറവാട്ടില് വരുന്നത് പോലെയാണെന്ന് ശ്രീയുടെ ആത്മഹര്ഷവും എന്നില് അവാച്യമായ ഒരു ഉന്മേഷം നിറയ്ക്കുന്നു.
സ്റ്റോം വാണിംഗ് അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കില് എന്ന് തോന്നിപ്പോയ നിമിഷങ്ങള് ... ഈ നോവലുമായി അത്രയധികം താദാത്മ്യം പ്രാപിച്ചുപോയിരുന്നു മനസ്സ്. സെന്റ് തോമസ്സില് പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ശ്രീ പോള് പഴയാറ്റില് മാഷ്ടെ ഇംഗ്ലിഷ് ക്ലാസ്സുകള്ക്കായി കാത്തിരുന്നത് പെട്ടെന്ന് ഓര്മ്മയിലെത്തി. ഒരു മലയാളം മീഡിയം വിദ്യാലയത്തില് നിന്നും കോളേജില് എത്തിയ എനിക്ക്, അന്ന് ഇംഗ്ലിഷ് അനായാസം വഴങ്ങുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും എന്തുകൊണ്ടോ, ഞങ്ങളേക്കാള് ആറോ എട്ടോ വയസ്സ് മാത്രം അധികമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ലാസ്സുകള് എനിക്ക് വളരെ ആകര്ഷകമായി തോന്നി. വരികള്ക്കിടയില് കഥാകൃത്ത് പറയാതെ പറഞ്ഞു പോയ പല സന്ദേശങ്ങളും അദ്ദേഹം വിവരിക്കുമായിരുന്നു. ആ സന്ദര്ഭത്തിന്റെ ഓര്മ്മകള് ഈ വിവര്ത്തനത്തില് എന്നെ വളരെയേറെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറയാതിരിക്കാനാവില്ല.
പോള് ഗെറിക്കിന്റെ വീരഗാഥകള് വിവരിക്കുമ്പോള് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആവേശം കാണേണ്ടത് തന്നെയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒരിക്കല് തമാശയായി പറഞ്ഞു... 'ഗെറിക്കിന് എങ്ങനെ സ്മാര്ട്ട് ആകാതിരിക്കാന് കഴിയും ... because... he is also Paul ... just like me...'
പ്രത്യക്ഷ പ്രണയജോഡികളായ റിക്ടറും ലോട്ടെയും ... പിന്നെ ജാഗോയും ജാനറ്റും ... ഇവരെക്കൂടാതെ അദൃശ്യമായി തഴുകിപ്പോകുന്ന മറ്റ് മൂന്ന് പ്രണയങ്ങള് ... ഗെറിക്കും ജാനറ്റും ... അഡ്മിറല് റീവും ജീന് സിന്ക്ലെയറും ... സിസ്റ്റര് ആഞ്ചലയുടെ മുന്നില് നിസ്സഹായനാകുന്ന ബെര്ഗറുടെ മാനസികാവസ്ഥ, മദ്ധ്യവയസ്സ് പിന്നിട്ട പ്രണയത്തിന്റേതാണെന്ന് അദ്ദേഹം വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോള് വായിച്ച ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് പലവട്ടം തിരിച്ചു പോകാതിരിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. വരികള്ക്കിടയില് ജാക്ക് ഹിഗ്ഗിന്സ് ഒളിപ്പിച്ചുവച്ച പല മൗനങ്ങളും അങ്ങനെയാണ് ഞാന് കണ്ടെത്തിയത്.
അറ്റ്ലാന്റിക്കിന് തെക്ക് ബെലേം തുറമുഖത്ത് നിന്ന് തുടങ്ങി ഏതാണ്ട് അയ്യായിരത്തോളം മൈലുകള് താണ്ടി സ്കോട്ട്ലണ്ടിന് പടിഞ്ഞാറ് ഹെബ്രിഡ്സിന് സമീപം മുങ്ങുന്നത് വരെയുള്ള ഡോയ്ഷ്ലാന്റിന്റെ യാത്രയില് എന്നോടൊപ്പം കൂടിയ എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്ക്കും ഒരു പാട് ഒരു പാട് നന്ദി... ഇവിടെ ചാര്ളിയും ജിമ്മിയും സുകന്യാജിയും ഒക്കെ പറഞ്ഞത് പോലെ സ്റ്റോം വാണിങ്ങിന്റെ സഹയാത്രികര്ക്ക് ഒത്ത് കൂടുവാനായി ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങുന്ന കാര്യം എന്റെ സജീവ പരിഗണനയിലുണ്ട്. എല്ലാവര്ക്കും താല്പ്പര്യമാണെങ്കില് തുടങ്ങാവുന്നതേയുള്ളൂ അങ്ങനെ ഒന്ന്.
ഒരിക്കല്ക്കൂടി എല്ലാവര്ക്കും നന്ദിയും ആശംസകളും...
